Dat zien we morgen dan wel weer…

Was het de afgelopen 10 weken vaak een soort achtbaan van emoties, pijn, stress, verveling, irritaties, heen en weer rijden, ziekenhuis eten, etc etc… Nu begin het allemaal een stukje rustiger en stabieler te worden…en maken we ons op voor een spannende week. Maandag foto’s en onderzoek en donderdag een gesprek over de uitslag van het onderoek en de verdere aanpak tot herstel…

Morgen een tweede weekend gezellig met z’n vieren…lekker uitslapen! Of dat gaat lukken? Ach…..dat zien we morgen dan wel weer…

…life goes on…donderdag…kids naar Koeskoes…remco naar kantoor of zo…en cindy, die bleef alleen achter. Alleen met de kaarten, de bloemen, de hulp, de nutridrink, de afstandbediening. Nou ja, alleen. Na een heerlijke lay-in totdat de wijkverpleegster kwam, was cindy weer in haar element. Even naar de overbuurvrouw op de thee, ff bijkletsen en ’s middags kwam de andere buuv even een bakkie doen. Dus echt alleen…nee, niet echt.

Getuige de activiteiten die ondernomen worden blijkt dat het langzaam weer ietsie pietsie beter gaat. Nog altijd ver onder haar gewicht, maar wel langzaam iets voller. De hele heftige pijnen van een paar weken geleden, lijken definitief vervangen door af en toe een pijnscheut of kortdurend opkomende pijn. Nog altijd niet ideaal…Morgen is er weer een kind en vriendloze dag, of deze weer ingevuld wordt met theedrinken? Ach…dat zien we morgen dan wel weer….

Vandaag was een heerlijke dag. Een goede balans tussen rusten en op zijn. Liz zat vanmorgen om 7:00 uur al met haar gymtas op haar rug. Vanmiddag heeft ze bij een vriendinnetje gespeeld.

Bart is dan ook een stuk rustiger en kan lekker met de Duplo spelen. Rond 15:30 hebben we de rolstoel even uitgeprobeerd. Even naar de apotheek en de AH om dropjes bij te halen. Daarna Liz opgehaald. Het was heerlijk om lekker buiten te zijn. Ook wel een beetje confronterend. Je hebt als 31 jarige toch wel bekijks in een rolstoel en je komt in zo’n dorp natuurlijk bekenden tegen. Maar goed, ik was wel lekker buiten……..
Thuisgekomen had ik het heel koud. Ben al snel in bed gegaan. ’s Avonds bleek ik koorts te hebben. Hopelijk wordt dit geen trend, maar ach……dat zien we morgen dan wel weer.

….en dat is een hele lijst. Hoewel Cin er nog lang, lang niet is. Een voorzichtig eerste wankele stapje is gemaakt. Willen iedereen die ons tot nog toe gesteund heeft toch alvast even bedanken… In willekeurige volgorde en het kan natuurlijk zijn dat we iemand vergeten zijn. Als dat zo is, komt dat zeker door het feit dat we soms gewoon het overzicht kwijt zijn door de grote hoeveelheid kaarten, brieven, bloemen, hulp en sms-jes, etc…

Dus in willekeurige volgorde, alvast bedankt voor de steun in deze eerste 81 dagen….

Arie en Annemarie
Denise, Freek, Freekje en Jop
Raymon en Chantal
Frank
Koos en Jannie
Jacques en Corrie
Meta
Ouderraad Koeskoes
Gerard en Gerrie
Mieke
Alex en Anneke
Nicoline
Tom, Sandra en Liam
Rita
Arfan
Nanda
Robert, Meta, Thijs en Jelle
Joost, Gonny, Tessa en Pelle
Hans en WIl
Nicole
Eddy en Frederike
Simone
Gea
Demi
Jeroen, Kirsten en Norah
Mari en Disje
Marco, Linda, Milan, Caitlin en Quinn
Willem-Pieter, Sytske, Stijn en Maartje
Dennis, Roxane, Lars en Sebastiaan
Rene
Raymond en Annemarie
Oma
Lisanne
Michael, Fennie, Erik, Yvon en Taco (Mix 7 Delfse Hout)
Amanda, Berthil en kids
Cees en Tineke
Natasha
Bonte Vlinder Den Haag
Hans en Heleen
Karin
Dennis, Patricia en de kids
Peter, Danielle en Maartje
Frans, Cynthia en Jasper
Yvon en Taco
Jan en Jannie
Tamara
Door
Tom en Nel
Oma
Joan en Lex
MR bonte vlinder
Mandy
Rien en Joke
Team Koeskoes
Adriaan en Marrie
Monique
Joop en Jannie
Lauke en Anneke
Gre
Nathalie
Jose
Patricia
Kitty
Liesbeth
Els
August, Debbie, Mauri en Shanna
Jan, , Debby en Jurre
Arjan, Annet, Lisa en Bas
Mark, Lisette, Milan en Yenthe
Patrick en Miranda
Team Bonte Vlinder
Arie en Jannie
Paul, Petra, Ferry en Karin
Nathalie, Olaf, Liselot en Tobias
Rien en Annie
Patrice
Tineke
Koos en Jannie
Bilal
Collega’s RPS
Thea, Tessa en Nick
Bertus en Jolanda
Gohar
Jeroen, Miranda, Tim, Lieke en Jurre
Gert en Bea
Myronne, Erik, Jasper en Nora
Leo, Margot en Bastiaan
Nick, Olga, Felice en Finnian
Martijn en Nelleke
Theo en Suus
Wim en Jose
Wim en Nel
Trix
Vanity
Gerrit-Jan, Christel, Lisa en Chris
Menno
Ingrid en Joost
Jorgen, Judith, Bente en Tessel
Corry en Jan
Edward, Karin, Rick, Twan en Quint
Lorna
Ilse, Marius, Lieke, Roos en Floortje
Kevin en Daphne
Gert, Tineke, Jelle en Ilse
Ruud, Christa en Kimberley
Joris en Ismael
Ellen en Martin
Liesbeth, Harry, Michel, Lizanne en Barry
Jacqueline, Bo, Pascale en Andre
Wouter, Jeanette, Tessa en Simone
Laura
Angela, Marcel en Daniel
Martijn, Nicole en Ties
Piet en Ria
Jacqueline
Thomas
Tamara
Marlou
Nancy
Hans
Alma
Hub en Dorothe
Ilse

En dit vult de weblog zeker goed… 😉

En de kaarten komen nog steeds binnen, ze zijn nog steeds heel erg welkom en een hele grote steun…

Vandaag waren Liz en bart naar de crèche. Dat scheelt echt een hele boel qua rust. Remco heeft vanmiddag een tijdje thuis gewerkt en vanmorgen kwamen ze van de thuiszorg. Ik was dus niet meteen helemaal alleen thuis. Wel een prettig idee. Ik kan mij inmiddels wel redelijk redden. Het is ook wel goed om af een toe een loopje naar de keuken te moeten maken e.d.

Het zitten gaat nog moeizaam. Alles staat strak gespannen in mijn buik en mijn rug is ook pijnlijk. De hele dag liggen is ook niet prettig dus ik wissel het af. Een uurtje beneden, een uurtje in bed. Zo is het allemaal goed te doen.

Vanmorgen veel tijd besteed aan het heen en weer bellen voor de hulp die ik zou krijgen op dinsdag en woensdag. Zoals het nu lijkt is het nog niet geregeld voor morgen. Ik kan zelf nog echt niet voor Liz en Bart zorgen zo’n hele dag. Gelukkig hebben we oma nog achter de hand! 
Nog steeds stromen de kaarten binnen. Echt heel lief dat iedereen zo meeleeft. Ik kan er hier ook wel weer een muur mee gaan behangen…..

…en dat was lekker. Net als de goede nachtrust.

Ook was het leuk om even met z’n vieren een visje te halen in Scheveningen. Even een frisse neus, met het raampje open over de boulevard en voor het eerst sinds 7 januari dat 4 stoelen door 4 familieleden gevuld waren. Thuis zijn doet Cindy zichtbaar goed, eten is niet meer zo’n issue en er is voldoende afleiding.

Morgen de eerste dag dat cin even zonder de kinderen is, ze zijn nl naar de creche. Hoe dat bevalt? Ach… dat zien we morgen dan wel weer….

…na bijna twee maanden, hebben we voor het eerst weer met z’n vieren onder een dak geslapen. Cindy heeft heerlijk geslapen, geen geluiden van de gang, geen kamergenote die plotseling het licht aandoet en gaat roepen, geen thermometer in je oor om 6 uur ’s morgens, etc etc… Gelukkig hebben we de overgang niet al te groot gemaakt. Thuis hebben we een roepende zoon om half zes, een dochter die ’s nachts even gezellig langskomt en het licht aandoet en een vriend die voor dat ie gaat slapen even gaat teleteksten… desondanks sprak cin vanmorgen de magische woorden: “Heb lekker geslapen”

Cindy is vandaag meerdere malen op en neer naar boven geweest, eet steeds ietsje meer en rust gedurende de dag nog veel. Vergeleken met de cindy van 17 december een heel groot shockerend verschil, maar vergeleken met de cindy van 8, 7, 6 of 5 weken geleden ook groot, maar dan in positieve zin!

Het is gezellig met zijn vieren en mijn gevoel zegt dat cin hier wat sneller opknapt dan in het ziekenhuis. Of dat zo is, dat bekijken we dag voor dag, een goede nachtrust is al een goede basis. Of dat weer gaat lukken. Ach… dat zien we morgen dan wel weer…

Het is gelukt! Morgen of uiterlijk maandag is de hulp er. Maandag worden de hulpmiddelen bezorgd. Waar een boos telefoontje al niet goed voor is! Dus geen gedwongen extra nachten in het ziekenhuis, maar met zo’n 6 grote tassen stapte Cindy om kwart voor twee in de auto op weg naar huis. Na bijna twee maanden werd Cindy’s wereld in een klap enorm vergroot. De rit die dagelijks door anderen werd afgelegd, maakte enorm veel indruk. Dit was heel vermoeiend. Bij thuiskomst werden de eerste bossen bloemen alweer bezorgd.

Na de eerste stap over de drempel ging cindy gelijk even het bed in en om uit te rusten, want Liz en Bart kwamen uit de crèche. Het was echt heel gaaf om te zien hoe de kids naar Cindy toegingen. Liz begon gelijk honderd uit te kletsen alsof cin niet was weggeweest en bart gaf gelijk een goede knuffel. Echt gaaf om te zien! Heerlijk! om even twee weken niet op en neer naar den haag zuid te hoeven. Heerlijk! om de kids echt tussenin te kunnen hebben ’s morgens.

Cindy heeft nu een kleine twee weken om aan te sterken. Op 18 maart staat er een foto op de planning.

Niet dat we dan met zijn allen een gezinsfoto gaan maken en Cindy iets meer vet op het bot moet hebben voor een mooie foto, maar er worden rontgenfoto’s van de laatste drain gemaakt. “To leak or not to leak! That’s the question!” Lekt ie, dan wordt het waarschijnlijk weer een opname in het ziekenhuis. Lekt de drain niet, dan is de eerste stap pas echt genomen! Tot die tijd. Aansterken en genieten! En dat gaat lukken. Dus dat zien we morgen dan wel weer….

…dit is misschien niet genoeg om al morgen naar huis te kunnen. Niet dat Cindy fysiek niet in staat is om naar huis te gaan, integendeel fysiek voldoet ze aan alle eisen. Geen koorts, traplopen, zelfstandig naar het toilet etc etc. Maar vanmiddag kwam via een verpleegster, (don’t shoot the messenger!) dat de afdeling die de transfer regelde erg druk was en geen tijd voor cindy had.

Ze lag onderaan de stapel en dat het nog wel tot woensdag of donderdag zou kunnen duren, voordat eea in gang gezet wordt! Cindy verdrietig, teleurgesteld en boos, arts erg boos. Het zal je toch niet gebeuren dat je na 8 weken kamer 5.12, door een administratieve afdeling, nog gedwongen wordt om een week extra in een ziekenhuisbed kan liggen?

Een verpleegster nam gelukkig de tijd om even naar buiten te gaan en even lekker bij te kletsen. Daarna nog een rondje over de gang en toen weer in bed. Intussen waren er een aantal boze telefoontjes naar de transferafdeling gepleegd.

Morgen, tijdstip onbekend, komt er dan een transferverpleegkundige eea bespreken, hopelijk lukt het om de hulp(middelen) voor maandag te regelen. Die twee weekend dagen improviseren we wel bij elkaar… of het gaat lukken? Ach…dat zien we morgen dan wel weer….

..veel begint erop te wijzen dat vrijdag echt de dag is dat Cin eens niet naar een systeemplafond hoeft te staren overdag, maar gewoon naar het gespoten wit van de woonkamer of slaapkamer in Delfgauw.

Het ziekenhuis zet alles op alles om de voeding, de hulpmiddelen en de hulp op orde te krijgen, zodat cindy thuis verder kan revalideren en aansterken.

Aftakelen gaat heel snel, herstellen daarentegen iets minder snel, maar toch… cindy maakt de afgelopen dagen echt vooruitgang, zelfstandig naar het toilet zonder rollator is zo’n vooruitgang of een extra gang meepikken bij het rondje lopen. Ook cin krijgt er zin in.

Als het goed is nog twee nachtjes op kamer 5.12, dus morgen moet er al een tas mee naar het ziekenhuis genomen worden om al een gedeelte van het verzamelde spul mee te nemen. Misschien moeten we dan al een begin maken om alle kaarten van de muur af te halen, anders moeten we waarschijnlijk nog een nachtje bij boeken.. maar ach…eerst nog 24 uur koortsvrij blijven. Of dat gebeurt? Ach…dat zien we morgen dan wel weer…