…na bijna twee maanden, hebben we voor het eerst weer met z’n vieren onder een dak geslapen. Cindy heeft heerlijk geslapen, geen geluiden van de gang, geen kamergenote die plotseling het licht aandoet en gaat roepen, geen thermometer in je oor om 6 uur ’s morgens, etc etc… Gelukkig hebben we de overgang niet al te groot gemaakt. Thuis hebben we een roepende zoon om half zes, een dochter die ’s nachts even gezellig langskomt en het licht aandoet en een vriend die voor dat ie gaat slapen even gaat teleteksten… desondanks sprak cin vanmorgen de magische woorden: “Heb lekker geslapen”
Cindy is vandaag meerdere malen op en neer naar boven geweest, eet steeds ietsje meer en rust gedurende de dag nog veel. Vergeleken met de cindy van 17 december een heel groot shockerend verschil, maar vergeleken met de cindy van 8, 7, 6 of 5 weken geleden ook groot, maar dan in positieve zin!
Het is gezellig met zijn vieren en mijn gevoel zegt dat cin hier wat sneller opknapt dan in het ziekenhuis. Of dat zo is, dat bekijken we dag voor dag, een goede nachtrust is al een goede basis. Of dat weer gaat lukken. Ach… dat zien we morgen dan wel weer…