…life goes on…donderdag…kids naar Koeskoes…remco naar kantoor of zo…en cindy, die bleef alleen achter. Alleen met de kaarten, de bloemen, de hulp, de nutridrink, de afstandbediening. Nou ja, alleen. Na een heerlijke lay-in totdat de wijkverpleegster kwam, was cindy weer in haar element. Even naar de overbuurvrouw op de thee, ff bijkletsen en ’s middags kwam de andere buuv even een bakkie doen. Dus echt alleen…nee, niet echt.
Getuige de activiteiten die ondernomen worden blijkt dat het langzaam weer ietsie pietsie beter gaat. Nog altijd ver onder haar gewicht, maar wel langzaam iets voller. De hele heftige pijnen van een paar weken geleden, lijken definitief vervangen door af en toe een pijnscheut of kortdurend opkomende pijn. Nog altijd niet ideaal…Morgen is er weer een kind en vriendloze dag, of deze weer ingevuld wordt met theedrinken? Ach…dat zien we morgen dan wel weer….