Vier weken en een dag in een ziekenhuis gaat je niet in de koude kleren zitten. Zeker wanneer een meevaller bijna wetmatig door tegenslagen opgevolgd wordt. Was het gisteren een redelijk stabiele dag, vandaag zat Cindy er echt helemaal doorheen…..
Cindy is de afgelopen drie dagen haar bed niet uit geweest. Vandaag sneuvelde de infuus weer. Dus weer een ritje naar de verkoeverkamer, omdat ze daar de beste infuus prikken. Na een paar pogingen, zit er weer een nieuwe naald met slang in. Helaas op een lastige plaats, precies op de knik tussen pols en onderarm. Dit is niet bemoedigend. Het maakt cynisch. Waar gisteren een behandelingen nog moed gaven, speelde bij iedere handeling van vandaag de gedachte wanneer het volgende weer mis zou gaan.
Vanmorgen begon de dag zonder koorts, maar met nog steeds een volle oedeem-buik. De buik is iets minder dik dan gisteren, dat ligt wat lekkerder en is minder pijnlijk. Hopelijk zet dit de komende dagen door. Ook de pijn tussen de ribben van de ingrepen afgelopen week is nog niet weg, maar wel houdbaar met pijnstilling. Dit alles maakt het uit bed gaan erg lastig, te pijnlijk. Pijn verzwakt gelukkig per dag, ik hoop dat dat morgen ook weer gebeurd. Maar ja….. Dat zien we morgen dan wel weer…