Als je al ruim een maand dagelijks de gebeurtenissen inklopt in de computer, dan hoop je dat de berichten stap voor stap, letter voor letter positiever worden. De afgelopen dagen is dat helaas niet zo. Bekijk je de kale feiten dan is het nog niet zo slecht. De drains die droog moesten vallen, vallen droog. Het oedeem dat uit de buik moet verdwijnen, verdwijnt ook langzaam uit de buik. Helaas is er weer de nagenoeg dagelijkse koorts en de psychische belasting die langdurige ziekenhuisopname gecombineerd met vele tegenslagen en een verzwakt gestel met zich mee brengen.
Deze laatste factoren zorgen ervoor dat het erg veel moeite kost om positief te blijven…
Vanmorgen begon het best goed, tijdens het verschonen van het bed was cindy in een stoel naast haar bed gaan zitten. (voor het eerst in vier dagen). Ze klonk best helder door de telefoon! We spraken af dat de kinderen vanmiddag tijdens het bezoekuur langs konden komen!
Om een beetje op adem te blijven krijgt Cindy zuurstof met een slangetje in haar neus toegevoerd. Na een korte uitleg, vonden Liz het geen enkel probleem dat deze slang weer even aangebracht werd. Ze vonden het niet eng of zo..meer normaal, omdat het nodig is.
Tijdens het bezoekuur bleek de koorts weer toegeslagen en had cindy heel veel moeite om “erbij” te blijven. Gelukkig gaven Liz en Bart regelmatig een grote glimlach op haar gezicht en kon Liz gezellig op het bed even bijkletsen. Bij het vertrek was Cindy best moe…. We kunnen weer een nachtje hopen op een goede nacht en een koortsvrije, stabiele dag. Maar ja… dat zien we morgen dan wel weer….
update 20.10 uur: Cindy belde op dat de koorts was gaan liggen en dat ze zich weer goed voelde..kunnen dus gerust gaan slapen.