8 jaar geleden zaten we nog in de Trans Siberië express een schril contrast met de huidige wereld. De muren van het huis vormen de grens van onze wereld. Maar sinds gisteren kunnen we weer iets verder kijken dan de voordeur drempel. Er is een rolstoel thuisbezorgd. We moeten echter nog wel een hele drempel over om “even” in de rolstoel de kinderen van school te halen. Maar dat gaat wel lukken binnenkort.
De ” maiden voyage ” in de rolstoel vond vandaag plaats. Op naar de oogkliniek in het centrum van Delft en daarna een klein rondje door de stad voor pepernoten en dropjes. Deze toer van 10 minuten door de stad viel mee en het was heerlijk om een frisse neus te halen. Door de uitslag van het onderzoek werden we weer even op met de neus op de feiten gedrukt. Het slechte en draaierige zicht wordt hoogst waarschijnlijk veroorzaakt door een uitzaaiing in het oog. Deze tumor is in de afgelopen weken zeer snel gegroeid. Zodra deze tumor over de gele vlek heen groeit, werkt het oog niet meer. Een slecht bericht, maar het leverde wel een hele mooie foto op van het netvlies van het oog.
Het gele is de tumor, de donkere zwarte vlek de “gele vlek” en de rest is “gewoon binnenkant van het oog” .
Verder is het vermoeidheid dat de klok slaat, alles kost steeds meer kracht en energie, de uren overdag in bed nemen steeds meer toe..
Het is nu afwachten hoe dit zich gaat ontwikkelen, maar ach….. dat zien we morgen dan wel weer..
Lieve Cindy en Remco
De kaart ligt klaar, maar dat duurt weer een dag, en wij wilde nu reageren op je blog.
Bij alles wat je te horen krijgt, is het inleveren, en toch weet je steeds daar weer een positieve draai aan te geven.
Ook de rolstoel is achteruit, maar ook daar kan positief tegen aangekeken worden.
Je kan nu buiten genieten van de prachtige herfst kleuren en de buiten lucht, die je goed zullen doen.
Zo kan je weer samen met Remco de Kinderen uit school halen.
We blijven je blog trouw lezen, want dit moet gezegd worden, jullie doen het fantastische.
Liefs, Arie en Annemarie
Ik hoop dat je met het andere oog nog redelijk goed kan zien, weer een domper, maar je kan je nu wel laten rijden en naar buiten, geniet er maar van liefs Jacques en Corry.
Lieve Cindy, Remco en kids.
Ik word er stil van als ik je blog lees. Ik was je zeker niet vergeten maar had wat minder meegelezen de laatste tijd. Heel veel sterkte voor jou en je gezin.
Liefs Ed, Fré en de kinderen
Dikke kus…………………liefs van ons!
Jeetje Cindy wat weet je er toch altijd weer een nuchtere draai aan te geven.
Wat een domper van je oog, maar fijn dat je met de rolstoel nog naar buiten kan.
Ik vind je zo moedig, hoe je de dingen bekijkt, opschrijft…
Denk veel aan je en kijk elke dag uit naar je volgende blog. Wat heb ik bewondering voor je!!!
Groetjes
Wendy
Geen woorden heb ik hiervoor…….
Wat kun je alles toch goed verwoorden.
Ik hoop je snel weer een keer te zien op het schoolplein, als we de kinderen halen.
Sterkte en geniet van alles en iedereen, die je lief is….
Kus Sandra
en Tess
Ik herinner me nog dat je op reis ging. Inderdaad, wat een contrast met vandaag de dag. Maar ook toen hield je een blog bij…. Minder heftig dan nu. Onvoorstelbaar wat er in relatief korte tijd kan gebeuren. Ik denk aan je en heb veel respect hoe je je hierin doorheen slaat!
Liefs, Joyce
Hoi lieverds, volgens mij hielden wij 8 jaar terug jullie blog bij. Konden we toen niet voor het eerst skypen? Vond die reis een stuk leuker dan wat we nu lezen. Wel fijn om te lezen dat de rolstoel wat mobieler maakt. Kusjes van ons
You will be forbid to go at fastfood “Mc Do” now with your wheelchair… most of them doing the sound ” quick , quick ” when you moved !!!!!
It’s only this small joke that came to me when I road you blog.
Lot of love,
nathali