Het ritme van alledag wordt bij ons vaak bepaald door bezoeken aan revalidatiecentra en ziekenhuizen. Vandaag was weer zo’n dag. ’s Morgens eerst naar het revalidatiecentrum om op het technische spreekuur Bart zijn schoenen te laten bekijken. Een arts, podoloog, schoenmaker, fysiotherapeute en mensen die verder nog interesse hebben, zagen Bart een aantal keer de gang op en neer lopen. Onderwijl bediscussieerden ze hoe de schoenen weer aangepast moeten worden. Een heel circus voor zo’n klein ventje! Na een kleine aanpassing en reparatie mochten we naar huis…
Vanmiddag maakten we dezelfde rit. Ditmaal stuurden we de auto bij het Reinir de Graaf de parkeerplaats op. Om 13.30 uur was het weer tijd om de chemo van de afgelopen weken te evalueren en het plan voor de komende weken te trekken. De afgelopen 5 gesprekken waren best “luchtig”. Ditmaal was het anders. Na een intro over de wintersport en de medicijnperikelen, veranderde de toon. ” Ik ben niet zo gelukkig met deze uitslagen” Ze draait de monitor onze kant op en laat de grafiekjes zien. Alleen maar rode lijntjes de verkeerde kant op…
Nu geen onderhandelingen over de hoeveelheid en aantallen, maar een harde landing in de werkelijkheid. En met een harde droge rotte conclusie: ook deze chemo lijkt in werking af te nemen. We doen nog eenmaal een serie en daarna? …. Tja… Dat zien we morgen dan wel weer…
Ik zie het voor me: Bart lopend in die lange gang waar ik zelf tientallen keren heb moeten lopen….Ik hoop dat de aanpassing weer en beetje mag meehelpen om hem beter te laten lopen.
Dan het tweede gedeelte…..dat is minder! Je wilt zoooo graag iets anders lezen! Ik heb dan ook geen woorden en wens jullie heel veel sterkte!! liefs en een dikke kus, Joan
I send you lot love and strong
Nathalie
Ha lieve Cindy,
Wat een vervelend nieuws over jou… Ik dacht echt dat je nu weer de goede kant op ging. Hopelijk voel je je nu wel redelijk goed en slaat de laatste wel aan.
we duimen hier met z’n allen heel erg hard voor je!
liefs van Myronne, Erik, Jasper en Nora.
Wat een slecht bericht, sterkte
Lieve Cindy en Remco,
Gets, wat een naar bericht. Laat het koppie niet hangen. Moed en hoop houden!
Heel veel lieve groeten van Janine, Isabelle en Arthur
Lieve Cindy, Remco, Liz en Bart,
De spanning die ik voel bij het openen van cindy78.logze.nl is een peanut van wat jullie steeds weer moeten meemaken bij de (uitslag)bezoeken aan revalidatiecentra en ziekenhuizen. Afschuwelijk ! Die onzekerheid ! De regie niet zelf in de hand hebben ! Enorme bewondering voor de manier waarop jullie mensen die met jullie willen meeleven de gelegenheid geven mee te leven. Nooit klagen, maar zoooo positief. Denk veel aan jullie ! Dikke kus !
Mari en Disje
Lieve Cindy en Remco
Nu even geen kaartje, maar een berichtje.
Hoorde van Mama dit vervelende nieuws, wat je eigenlijk niet wil horen.
En zeker wat je zelf al schrijf, na een paar keer luchtige gesprekken, dan nu dit.
Ik wens jullie heel veel kracht, energie, en vooral veel liefde toe.
Lieve groetjes, Arie en Annemarie
Lieve allemaal,
Wat een triest bericht!! We leven met jullie mee en wensen jullie enorm veel sterkte met weer deze onzekerheid.
Veel liefs, Annet, Arjan en co
Hoi Cindy
Ik wens jullie heel veel sterkte toe.
Wat een rotnieuws!
Groetjes van Meta
‘Verdomme’! (Nu heb ik echt ff geen andere woorden..dikke kus)
Wat een rotnieuws dat wil je niet horen.
Die onzekerheid afschuwelijk.
We wensen jullie veel liefde en heel veel strekte.
Geniet van jullie gezin en de leuke dingen.
Liefs Joop en Janny
Lieve schat,
Zelf zat ik met ‘acute’ gezondheidsperikelen, een “onmiddelijke” behandeling etc. en ik heb wel gelezen, maar ik had tot vandaag geen ruimte om erbij te computeren. Vandaar.
Wat is een waarheid toch afschuwelijk hard, als je er niet meer onderuit kan, toch?! Vaak weet je dat íe zal komen, vaak probeer je je eigen moment te kiezen van wanneer je ‘er aan toe zult zijn’. Helaas kan dat niet altijd, je weet dat ik dat zeker weet, toch?
Cindy, ik wens jou en de jouwen, dichtbij en “verderaf” heel veel kracht en ruimte voor ‘inzet’ in deze tijd. Van harte, zelfs!
Liefs,
Jos