woorden: “Ik vind het niet goed”. Daarna de uitleg….
Ten opzichte van de scan in Juli is er een plekje op de lever bij gekomen, maar de andere plekjes zijn niet of niet enorm gegroeid.
Ook in de rest van het lichaam zijn nog geen uitzaaiingen te zien… Blijkbaar reageert deze vorm van kanker niet (goed genoeg), op de chemo, maar doet de chemo wel iets, al is het maar minimaal…
Vervolgens liet ze ons de foto’s zien, ondertussen discussiërend over de volgende stap die we zouden moeten nemen. Geen enkele stap geeft positieve zekerheid. Welke geeft dan “rust”? De chemo had blijkbaar wel iets gedaan, de kankermarkers in het bloed zijn nog nooit zo laag geweest. Dus niets doen en afwachten, geeft geen rust en is dus geen optie. De huidige frequentie van chemo valt erg zwaar, met maar 4 goede dagen in de twee weken, dit geeft een te grote weerslag. Als een soort “poldermodel” besloten wij om de chemo in een lagere frequentie te ondergaan, dit geeft rust (” we doen er tenminste wat aan”) en meer kwalitatief goede dagen. De oncoloog vond dit een goed plan en stond er achter. Over 8 weken weer een echo om te zien hoe eea zich ontwikkeld….dan pas weer een “geknepen billen” moment…
Maar waar komt de pijn vandaan, ook dit blijkt een reactie in de dikke darm op de chemo te zijn..niet gevaarlijk, wel zwaar k*&^%….er kunnen nu ook eventueel wat zwaardere pijnstillers voorgeschreven worden…
Ach…tja…wat moet je ermee? Op korte termijn kunnen we in ieder geval wel iets vaker als familie dingen ondernemen, zal waarschijnlijk de pijn in de buik minder opspelen en heeft de chemo ietsje minder weerslag op het dagelijks leven…