Vanmorgen gingen wij gespannen naar de oncoloog. De bloeduitslagen waren positief:
De kankermarkers waren heel laag en geven eigenlijk aan dat er waarschijnlijk geen kanker in mijn lichaam is.
De ontstekingswaarden waren ook laag. Dus ook geen ontsteking meer in mijn lichaam.
De witte bloedlichaampjes en bloedplaatjes waren ook heel laag. Dit moet echter hoog zijn en betekent dat ik nog weinig weerstand heb. Ze waren echter zo laag dat mijn lichaam de chemo niet meer aan kan en dus definitief gestopt is. Het wordt ook niet meer hervat. Enerzijds ben ik blij dat ik geen chemo meer hoef. Anderzijds heb ik nu niet het volledige pakket gekregen en dit was zo belangrijk omdat dit de kans verkleint dat het terug komt.
De vraag die constant in mijn hoofd zit is: “wat zijn die vlekjes dan op mijn lever”. Het lijkt dus geen ontsteking en ook geen uitzaaiing. De oncoloog denkt dat het resten zijn van een eerder ontsteking en beschadigingen aan mijn lever van alle operaties en drains e.d.
De huisarts heeft voorgesteld om morfine te gaan slikken tegen de pijn in mijn buik. De oncoloog vond dit echter niet zo’n goed plan en wil dat ik alleen maar paracetamol slik, omdat mijn lever anders te veel te verduren krijgt. Paracetamol helpen echter nauwelijks en het komt er dus op neer dat ik de pijn maar moet accepteren. Uit de bloedwaarden bleek dat mijn lever nog niet goed functioneert.
Ik heb over drie weken weer een afspraak. Dan wordt er weer bloed geprikt en krijg ik weer een echo.
Verward maar enigszins opgelucht verlieten wij het ziekenhuis….