Nog niet ontwaakt uit de ene nachtmerrie, of de volgende nachtmerrie dient zich aan……
Afgelopen vrijdag kwam Bart ’s Morgens naar ons bed gelopen en heeft even tussenin gelegen. Na 5 minuten ontdekten we dat zijn rechterarm en been helemaal slap hingen. Remco heeft meteen de huisartsenpost gebeld en is er heen gegaan. Vrijdag de hele dag onderzoeken en ’s avonds kregen we het vreselijke bericht dat het een herseninfarct is geweest.
Zaterdag is Bart met de ambulance overgeplaatst naar het Sofia kinderziekenhuis in Rotterdam. Daar ligt hij op de high care afdeling. Tot gisteren was zijn rechterkant helemaal verlamd en kon hij alleen maar ja en nee zeggen. Gisteren heeft hij andere medicijnen gekregen en mocht hij ’s middags van alle monitoren af. Dit gaf Remco de gelegenheid om hem mee te nemen naar de speelkamer. Tot onze grote verbazing kon hij ineens een stukje lopen en heeft hij een aantal woorden gezegd. De wanhoop is omgeslagen in hoop.
Als er vandaag een plek vrij komt mag hij van de high care af en naar een gewone afdeling. Dit zal een hoop rust geven, want we merken dat hij heel angstig is van alles wat er op zo’n afdeling gebeurt.
Verder is het nu afwachten hoe alles zich ontwikkeld. Zijn arm heeft hij nog helemaal niet bewogen, maar na gisteren hebben we er wel vertrouwen in dat hij weer kan (leren) lopen en praten. Wanneer alles wat stabieler is krijgt hij fysiotherapie en logopedie.
Wij hebben vanmiddag een afspraak met een maatschappelijk werkster omdat het voor ons haast niet meer te bevatten is wat er allemaal gebeurt.
Ondertussen krijg ik nog steeds chemo en staat er voor donderdag weer een kuur gepland. Gisteren overleg gehad met de oncologie verpleegkundige. Zij overlegt vandaag met de oncoloog of het medisch verantwoord is om de kuur door te laten gaan. Enerzijds wil ik hem niet uitstellen, want ik wil er zo snel mogelijk vanaf. Het vooruitzicht om weer een week ziek te zijn en er niet voor Liz en Bart (en Remco) te kunnen zijn, maakt het heel moeilijk.
We worden op het moment weer overladen met kaartjes, telefoontjes en sms-jes. Heel erg bedankt hiervoor! Het is een enorme steun om te weten dat iedereen zo met ons meeleeft.