……en dat was de openingszin van de chirurg toen hij binnenkwam in de onderzoeksruimte waar wij aan het wachten waren. Even daarvoor had hij met de radioloog gesproken die een echo van de dikkedarmregio gemaakt had. Een beeld dat niet past bij een polyklinische patient, meer bij een klinische patient. Ofwel, normaalgesproken is iemand met zo’n beeld erg ziek en ligt in het ziekenhuis. De verbazing van de behandelend chirurg was dan ook groot dat cin er zo bij zat…
Cindy houdt met de pijnstilling eea onder controle en kan best redelijk uit de voeten en omdat er ook een hoeveelheid vocht via de oude opening van de drain naar buitenkomt, besloten we om nog twee weken met antibiotica en pijnstilling verder te gaan. Dit boven een eventuele operatie, wat een grote terugslag zou betekenen of een opname in het ziekenhuis met een antibiotica infuus.
Nu Cin zo regelmatig door de poly en het ziekenhuis rolt begint het zowaar nog een beetje “gezellig”te worden.
Assistentes die nu vooraf zeggen dat ze ons echt niet gaan vergeten, radiologen en assistenten die even een kort praatje maken en in de onderzoekskamer is de sfeer ook veel losser dan enkele weken geleden. Neemt niet weg dat het nog steeds geen hobby van ons is…. Nog een paar dagen chemovrij en dan beginnen we aan de eerste full-blast chemo. Hoe we dat gaan beleven? Ach… dat zien we morgen dan wel weer….