Na de acute operatie van gisteren, is er een soort onzekerheid in onze gedachten geslopen. Toen vanmorgen de telefoon ging en cin weer hevige buikpijn kreeg, was er even weer paniek. Niet weer onder het mes…gelukkig niet. In eerste instantie werd de drain verplaatst, geen succes, pas toen deze op de grond viel begon hij opeens te lopen en de pijn af te nemen. De druk is letterlijk van de ketel…..tot in de loop van de ochtend, de pijn nam weer toe…..tot rond het middaguur…als sneeuw van de zon verdwijnt hij weer en bleef weg tot de avond…. Gelukkig maar. Cindy heeft het er erg moeilijk mee om nog vertrouwen in je lichaam te hebben, alles is zo onvoorspelbaar en wisselend. Wanneer het lijkt alsof je hersteld, wordt je weer teruggeworpen. Ieder pijntje lijkt nu een voorbode van een operatie en ellende.
De artsen lopen de komende dagen een ” extra rondje om Cindy “, dus ze moest niet verbaasd opkijken als er ineens vreemde mannen in witte jassen aan haar bed zouden staan…
Er zijn ook lichtpuntjes. Wanneer je thuis effe een lekkere scheet onder de dekens laat, is dit meestal een voorbode van een echtelijke preek, vergezeld met een rug die je wordt toegekeerd. In de huidige situatie is het een overwinning en letterlijk een opluchting!!